Butler
Najpierw zajęła się liverpoolskimi prostytutkami. W owych czasach powszechnie uważano, że prostytutki są roznosicielkami chorób zakaźnych. Wydane w latach 1862-1870 ustawy o chorobach zakaźnych zezwalały na aresztowanie i przymusowe badanie każdej kobiety podejrzanej o prostytucję, a w razie odmowy -jej uwięzienie. Butler wystąpiła przeciwko temu prawu, rozpoczynając akcję, którą nazwała „wielką krucjatą". Wielu ludzi uważało, że kobiecie z klasy średniej nie przystoi obrona prostytutek, i potępiało, a nawet szykanowało Josephine Butler za jej działalność. Kiedyś o mało nie zginęła, gdy rozwścieczony tłum podpalił budynek, w którym właśnie przemawiała. Nic jednak nie zdołało osłabić jej woli działania i determinacji. Wiedziała że źródłem prostytucji jest nędza, toteż uważała za niesprawiedliwe karanie za nią kobiet, a nie wykorzystujących je mężczyzn. Była osobą religijną i świetną mówczynią; dzięki temu zyskała dla swej sprawy poparcie tysięcy ludzi. W końcu jej wysiłki doprowadziły do zmiany niesprawiedliwego prawa.